در حدود يكصدو سي سال پيش در ايران ، جواني شيرازي مدعي مقاماتي الهي

گرديد و گروهي به وي گرويدند كه به بابيه معرفي شدند .

زير بناي اعتقاد اين گروه تحريفي بود ازعقائد شيعيان كه درانتظارظهور حضرت

 ولي عصرمحمدبن الحسن العسكري (ع) بودند تا جهان را پر از عدل و دادنمايد

 و ظلم و جور را از صحنه گيتي براندازد .

چون موضوع قائميت و مهدويت از اصيل ترين اعتقادات اسلام و مورد اتفاق كليه

 فرق اسلامي بود لذا بسياري بطمع مال و جاه و رياست طلبي و يا بعنوان اصلاح

 اجتماع بدروغ مدعي اين عنوان گرديده و چند صباحي عده اي ساده لوح و يا

 شياد را بدور خود گرد آوردند .

برخي از مدعيان مهدويت كار خودرا از بابيت شروع كرده اند يعني ابتدا  ادعاي

 ارتباط مستقيم با آن حضرت را پيش كشيده و پس از اينكه گروهي را بدور خود

جمع كردند پا را فراتر نهاده و ادعاي امامت و بعدا رسالت و بالاخره ربوبيت و

الوهيت نموده اند .

ميرزا علي محمد شيرازي نيز يكي از افرادي است كه  در سال  1260 هجري

 قمري ادعاي بابيت نمود و گفتار و كردار و عقائد وي زائيده مسلك شيخيه بود كه

 از ابتدا با آن سپرد .

وي در سال 1235 هجري قمري در شيراز متولد شد پدر وي محمدرضا بزاز

شيرازي و مادرش خديجه بود و در دوران كودكي بواسطه از دست دادن پدر در

 تحت سرپرستي دائيش قرار گرفت .

  (( هيكل مبارك در سن 6 يا 7 سالگي بمكتب شيخ عابد معروف به ((شيخنا ))

 كه در محل مشهور به قهوه اولياء در مدينه مباركه شيراز دائر بود تشريف برده و

 پس از پنجسال كه بتحصيل مقدمات فارسي مشغوب بودند ديگر بمكتب شيخنا

تشريف نياوردند)) (درس نهم اخلاق علي اكبر فروتن )

پس براي تجارت به بوشهر منتقل گرديد .